Den dazugehörigen Reisebericht findet Ihr hier: Eland Alarm! – Yellowstone Nationalpark

Views: 62

Der Beitrag Video „Fünf Tage im Yellowstone Nationalpark“ erschien zuerst auf Halbzeitpause.

Wir buchen eine 2-Tagestour bei einem Veranstalter in Arequipa. Es klingt alles recht solide, allerdings werden wir ein wenig stutzig, als wir bei der Buchung aufgefordert werden, unsere Krankenversicherung und einen Ansprechpartner für Notfälle anzugeben. Aber wir sollten uns keine Sorgen machen, winkt die freundliche Mitarbeiterin ab, sowohl im Tour-Bus als auch im Hotel würde man Sauerstoff-Flaschen für Notfälle bereit halten. Außerdem empfiehlt man uns, sogenannte „Sorojchi-Pillen“ (nach dem peruanischen Begriff „Soroche“ für Höhenkrankheit) zu besorgen und vorsorglich einzunehmen. Wir müssen mehrere Apotheken abklappern, um diese zu bekommen, aber immerhin gelingt uns dies unter Einsatz unserer neu erworbenen Spanisch-Kenntnisse (keiner der Mitarbeiter in den Apotheken spricht auch nur ein Wort Englisch) – ein erster Erfolg unseres Kurses! Außerdem versorgt uns Lara, eine junge Backpackerin aus München, die wir in unserer Spanischschule kennengelernt haben, mit Coca-haltigen Bonbons, die ebenfalls helfen sollen. Derart ausgerüstet machen wir uns also am Samstagmorgen auf den Weg.

Mit dem Kleinbus und einer bunt zusammengewürfelten Truppe aus Deutschland, Holland, England und Taiwan geht es los. Die Straße windet sich in unendlich scheinenden Schleifen hinauf in die Berge. Beim ersten Stop haben wir bereits eine Hochebene von 4000 Metern erreicht. Für alle Tourteilnehmer gibt es erstmal einen „Andean Tea“, gebraut aus Coca-Blättern und weiteren Kräutern, um gegebenfalls erste Symptome der Höhenkrankheit abzumildern. Zum Glück merken wir bislang noch wenig davon.

Als es anschließend in Richtung des höchsten Punktes der Reise, dem „Mirador de los Volcanes“ geht, verteilt Luiz, unser peruanischer Guide, dann aber vorsichtshalber kleine Säckchen mit getrockneten Coca-Blättern und fordert uns auf, diese zu zerkauen und im Mund zu behalten. (Auch unser Busfahrer kaut bereits seit geraumer Zeit diese Blätter und insgeheim frage ich mich, ob dies seine Fahrtüchtigkeit wohl eher befördert oder vermindert. Ich hoffe mal auf ersteres.) Zu den etwas bitter schmeckenden Blättern reicht Luiz dann noch „Llipta“, eine zähe dunkle Paste, die aus Quinoa-Asche, Limonensaft, Minze und anderen Kräutern hergestellt wird, und die als Katalysator für die Wirkung der Coca-Blätter wirken soll. Als erstes Zeichen seiner betäubenden Wirkung stellt sich jedenfalls unmittelbar nach dem Genuss ein taubes Gefühl in der Zunge ein. Und Luis versichert uns, dass wir damit jetzt bestens gegen die Höhenkrankheit gewappnet sein sollten.

Und tatsächlich: als wir schließlich am höchsten Punkt der Reise aus dem Bus steigen, um die grandiose Aussicht auf eine ganze Reihe von (teilweise noch aktiven) Vulkane in der Umgebung von Arequipa zu genießen, merken wir zwar ein leicht schwummriges Gefühl im Kopf und eine gewisse Schweratmigkeit, sind ansonsten aber erleichtert darüber, wie gut es uns in der ungewohnten Höhe geht. Lediglich der bittere Coca-Geschmack im Mund ist nicht gerade angenehm, und am liebsten würden wir die giftgrüne Masse schnell wieder ausspucken, aber Luiz hatte uns ermahnt, dies sei respektlos gegenüber diesem Geschenk der Götter. Also folgen wir seinen Anweisungen, graben mit den Händen ein kleines Loch in den Sand, spucken hinein und bedecken die Opfergabe für „Pachamama“ (Mutter Erde) mit einem kleinen Turm aus Steinen. Man weiß ja nie, wofür es gut ist. Und dann geht es auch schon weiter in Richtung Colca Canyon, der zum Glück bereits wieder ein gutes Stück tiefer liegt.

Was auch immer von alledem, was wir da in uns hineingestopft haben, ausschlaggebend war, dass wir auf diesem Ausflug letztendlich kaum unter der Höhenkrankheit zu leiden hatten, ist schwer zu sagen. Auf jeden Fall sehen wir damit jetzt auch dem Inkatrail einigermaßen beruhigt entgegen, den wir von Cusco aus wandern werden und der uns ebenfalls in Höhen bis 4200 Metern führen wird. Das einzige, was wir in den nächsten drei Monaten nicht machen dürfen (wie wir von verschiedenen Seiten aufgeklärt wurden), ist ein Drogentest. Denn so lange sei angeblich das Coca in unseren Haarspitzen noch nachzuweisen und würde in Deutschland und Holland als Drogenmissbrauch eingestuft werden. Naja, damit können wir leben.

Een beetje zenuwachtig zijn we, als we ’s ochtends naar het reisburo lopen. Het is echt niet niks om over een pas te gaan van bijna 5000 meter. Maar zoals je hebt kunnen lezen, hebben we er alles aan gedaan om niet hoogteziek te worden. Eerst rijden we Arequipa uit, langs de voorsteden, die bestaan voor 80% uit hele kleine, vaak kapote simpele huisjes. Het is er stoffig, vies en erg vol met mensen. Daarna is er de stilte van het landschap. We zien meerdere vulkanen van allemaal rond de 6000 meter hoog, 1 daarvan is ook nog actief en spuugt elke 20 minuten stof. Langzaam rijden we door, over een plateau van 4400 meter, we zien lamas en alpachas. Uiteindelijk komen we aan op het hoogste punt, de wereld is hier als de maan, geen groen meer te zien, dor, droog maar ook prachtig. Het lijkt een beetje alsof je on top of the world staat.

Daarna dalen we af naar de Colca Canyon, we rijden langs terrassen in de bergen, die de inca’s al gemaakt hebben om het land te bewerken. Ze hadden 1000 jaar geleden al een heel ingewikkeld irrigatie systeem, zodat de grond voorzien kon worden van water. Het is echt indrukwekkend hoeveel terassen er zijn en hoe ongelofelijk veel werk dat moet zijn geweest om die allemaal te maken. Ze worden nu nog steeds door de bevolking gebruikt. We stoppen bij een heel klein dorpje, waar we die nacht gaan slapen. In de namiddag maken we nog een wandeling met onze gids, we merken de hoogte, het is daar 3800 meter wel, vooral berg op dan ben je snel buiten adem. We doen rustig aan, onze gids Luiz weet ontzettend veel over gebruiken, planten, dieren en de bevolking in de canyon. Wat ons opviel was de grote armoede. Kleine hele simpele huisje met geen verwaming (het is daar ’s nachts altijd heel erg koud), geen keuken, ze koken buiten. Een paar varkens scharrelen om het huis, er ligt wat rommel . De mensen hier zijn heel klein, rond de 1.55, wij zijn echt reuzen voor ze. We slapen in een simpele, maar geweldige lodge. Het doet ons aan afrika denken.

De volgende dag om 5.00 uur op, vandaag gaan we naar het Cruz del Condor point. Om de beroemde Condoren te zien, de grootste vogels die kunnen vliegen ter wereld. Spanwijdte van meer dan 3 meter. We zoeken een plekje en wachten af. Dan komen ze van onder in de canyon omhoog op de termiek van de wind. Ze glijden door de lucht, het is een fantastisch schouwspel. Voor ons (op 3 meter afstand) landen 5 condoren op een steen. Even, dan glijden ze weer door de lucht. Gefasineerd kijken we naar deze prachtige vogels. Na een half uurtje zijn ze 300 meter boven ons op zoek naar eten en al snel uitzicht. Hartwig heeft een paar opnames gemaakt, die moet je zien, het is echt prachtig.

We rijden langzaam, via een paar uitzichtpunten en kleine dorpjes de canyon weer uit, we moeten nog uren terug rijden. Luiz zet prachtige inca muziek op en wij dromen nog even van de mooie vogels, de prachtige natuur en hoe dankbaar en gelukkig we zijn, dat we dit hebben kunnen zien.

PS: Hartwig had zoveel sorojchi pillen geslikt en coca bladeren gegeten, dat hij zelfs in Arequipa niet lekker kon slapen… en hij kan altijd slapen, dus……

Views: 125

Der Beitrag Ausflug zum Colca Canyon oder der Kampf gegen die Höhenkrankheit erschien zuerst auf Halbzeitpause.

We kijken beide omhoog, hoever moeten we nog, zouden we bij de volgende bocht dan eindelijk boven zijn. Langzaam lopen we door, tree voor tree, stap voor stap, het is dag 2 van de Inca trail en we moeten 1,2 kilometer omhoog. Dit betekent 5 tot 6 uur alleen maar omhoog lopen en dat op 4000 meter. Door langzaam en regelmatig te lopen raak je niet buitenadem en kun je, als je goed in ritme bent, dit urenlang volhouden. Dag 1 was geweldig en echt niet moeilijk, een klein heuveltje, aan het eind nog berg op, dat was het dan wel. We zijn 4 dagen onderweg naar Matchu Picchu, we lopen de beroemde Inca Trail en slapen in tenten, heel basis op matjes. Maar dag 2 is anders, eerst 1,2 kilometer in hoogte omhoog en dan nog 600 meter vrij steil via trappen naar beneden. Nog een keer omhoog kijken, we zien een aantal mensen van en ander groepje stilstaan, we zijn er bijna, roep ik blij en ja, nog een paar grote treden en we zijn op de top, geweldig.

Bij het ontbijt ’s ochtends vroegen we ons af als groep, wat als je nu niet meer kan. Waarop 1 van onze gidsen antwoord, er is geen plan B, je moet de berg over. Dag 3, regen, regen en nog eens regen. We staan op van onze natte matjes en kijken de mistige sombere dag in, misschien is het na het ontbijt droog, opper ik tegen Hartwig. Hij probeert ondertussen blauwe gaten te kijken in de grijze massa. Na het ontbijt, keiharde regen, maar ja, de volgende berg wacht, dus regenpak aan en gaan. Eerst weer 2 uur vrij steil omhoog lopen, daarna 6 uur naar beneden lopen, veelal over trappen en stenen. Gelukkig wordt het na de lunch droog en kunnen we gaan genieten van de mooie uitzichten. Als we eindelijk rond 17.45 aankomen bij onze laatste camping zijn we blij dat we er zijn. We blijken beide een klein blaartje te hebben bij onze grote teen, maar dat was het dan wel.

Sexy Baby Lamas

Dat zijn wij dus, de groep, onze Gids Francisco noemde ons zo, hij kon niet elke moeilijke naam onthouden en riep ons altijd met Sexy Baby Lamas, we hebben daar heel vaak enorm om moeten lachen. Onze groep bestond uit, 4 Engelsen, waarvan er 2 in Canada wonen, een man uit Australië, een vader en zoon uit Argentië en wij. Verschillende leeftijden, verschillende achtergronden, maar allemaal even leuk en vooral positief, geen gezeur, ondanks de verschillende niveau’s van fitheid, veel humor en iedereen vol goede moed. Zelfs op de dag na onze trail zijn we nog gaan lunchen met elkaar in Cusco.

Gids, porters en Jorge, The Chef

Francisco was onze gids, een ervaren gids, die ons de berg op en af praatte. Helemaal prima. De porters, die minstens 25 kilo berg op en berg af moesten dragen. Ze liepen op gewone schoenen, sandalen of goedkope gympen. Kleine dunne mannen, traag liepen ze de berg op met zoveel gewicht en daarna sprongen ze van steen tot steen de berg weer af. We hadden als groep heel veel respect voor deze bescheiden mannen, die daarnaast ook nog ons kamp elke keer weer moesten opzetten. Dan Jorge, de Chef-kok, in hele primitieve omstandigheden kon hij een fantastische maaltijd maken. Hij had tijdens het koken zijn kokspak aan, altijd spierwit met koksmuts. Zijn keuken was namelijk een klein stukje tent en hij moest niet alleen voor ons koken, maar ook voor de gidsen en alle porters. We vonden dat hij eruit zag als een Inca Koning, maar ook hij was weer een hele bescheiden man. Ook hij sleepte 25 kilo gewicht de bergen op en af. We moesten op de laatste dag zo vroeg op, omdat de porters de eerste trein naar Cusco moeten halen en die gaat om half 6. Ze moeten dan alles opgeruimd hebben en ingepakt en dan nog zeker een uur naar beneden lopen met al die spullen. Ze kunnen alleen die trein nemen, de rest van alle treinen is voor de toeristen, een hele merkwaardige zak. Vandaar dat wij 2 uur moeten wachten voor de gate van Matchu Picchu.

Baño

Even een klein stukje over het toilet, dit was echt een dieptepunt tijdens de wandeling. Van ver rook je de toilettenhuisjes al, we vroegen ons af of het bruin zand was op de vloer of toch iets anders. Mijn persoonlijke dieptepunt was een wc gat met 4 blikken muurtjes er omheen. 1 stuk blik was de deur, er zat een touwtje aan om vast te houden, anders vloog de deur weer open. Daar zit je dan, touwtje vasthouden, en dan ook nog de rest regelen is echt een opgave. Het rook er vreselijk, het gat zelf was bijna niet meer te zien en er was natuurlijk nergens water om je handen te wassen. Mannen hebben het dan toch iets makkelijker. Maar goed, ook dat hoorde bij de uitdaging.

Machu Picchu

Dag 4, de grote dag, om 3.00 ’s nachts worden we wakker gemaakt, we lopen met ons ontbijt naar beneden en staan vervolgens 2 uur lang voor een dicht hek. Als om half 6 het hek open gaat moeten we nog een uurtje lopen naar de beroemde Sungate om een eerste blik te werpen op deze prachtige Inca stad. Het regent iets, we hopen na alle inspanningen wel op droog weer. Dan moeten we weer omhoog, via de elevator, heel steil omhoog. Met handen en voeten kruipen we naar boven, nog even en we zijn er. Net op het moment dat we aankomen trek de mist op, is het opgehouden te regenen en hebben we een fantastische blik op Matchu Picchu. Pachamama, belangrijkste Inca God, is ons goed gezind. Niet alleen is er veel van de stad te zien, ook de plek waar het is gebouwd is ongelofelijk. Tussen de hoge bergen, midden in de Andes verscholen. Het heeft iets magisch en dat zagen de Inca’s 500 jaar geleden ook al. We moeten dan nog een uur naar de ingang lopen, en elke keer blijft het prachtig om te kijken. We krijgen nog een rondleiding van onze gids en genieten van de uurtjes die we daar mogen zijn. We zijn trots op onszelf, dat we dit toch maar even gedaan hebben.

Views: 73

Der Beitrag Inca Trail, there is no plan B! erschien zuerst auf Halbzeitpause.

We zitten heerlijk op ons balkonnetje en kijken uit op de achterkant van heel veel stadswoningen. Buenos Aires, een stad met 21 miljoen inwoners, veel meer dan Nederland in totaal heeft. Het stadsdeel Palermo waar wij zitten is prachtig, doet een beetje europees aan, grote parken, mooie lanen, overal leuke eettentjes en zelfs heerlijke groentewinkeltjes. Wat ons opvalt als je zo rondwandelt hier, is dat iedereen bezig is met sporten, gezond eten en de hondenuitlaat service. We zien heel veel mensen lopen met 4 tot 10 honden om die uit te laten. Dat doe je hier dus niet zelf, dat laat je doen. Het is echt opvallend hoeveel we er hier zien lopen. Ook is iedereen aan het joggen en het park is vol met personal trainers met groepjes mensen die allerlei sportoefeningen aan het doen zijn. We zagen zelfs een hele groep dames zumbales krijgen in het park. Zag er wel heel vrolijk uit. Een schaduwkant van een grote stad is ook dat je zeker niet overal veilig bent. We kunnen in 3 tot 4 wijken komen, de rest is voor ons taboe. Daar kun je alleen met de taxi doorheen, maar moet je zeker niet doorheen gaan lopen, te gevaarlijk. We zijn hiervoor al door verschillende Argentijnen gewaarschuwd, dit niet te doen. Er is hier ook een extreem verschil tussen arm en rijk. Door de enorme inflatie en de werkeloosheid leeft zeker 1/3 van de mensen onder de armoedegrens. In de stad is dat vaak nog veel erger.

We zijn nu 4 dagen hier na ons avontuur in het noorden van Argentinië, samen met Richard en Paula. Salta en omgeving is nog niet zo ontdekt door de toeristen, maar is prachtig. Geweldige gekleurde bergen, prachtige en bizarre landschappen, eenzaamheid, zoutvlaktes, kleine dorpjes, waar ze nog net zo leven als 100 jaar geleden. We hebben genoten van de natuur, de verscheidenheid, het was heerlijk een uitstapje te maken in het noorden. Het was ook heel leuk dit met zijn vieren te doen, gelukkig is dit super goed verlopen.

Iguazu

Samen met Richard en Paula zijn we nog naar Iguazu gevlogen. Op de grens van Brazilië en Argentinië liggen de mooiste en meest spektaculaire watervallen ter wereld. In totaal storten er meer dan 270 watervallen met veel geraas naar benenden. Dit over een lengte van 2, 7 kilometer.We hebben beide kanten van de waterval bezocht. In Brazilië zie je meer een overzicht van de vele watervallen en aan de andere kant in Argentinië zit je er midden in. De Iguazu watervallen zijn de grootste verzameling watervallen te wereld en doordat je ze via verschillende wandelingen vanuit verschillende hoeken kan zien is het echt heel spectaculair. Ik ben ook bij de Niagara watervallen geweest, samen met Floris, maar dit overtreft echt alles. Vooral de Devil’s Throat is echt indrukwekkend. Hij is 82 meter hoog, er is altijd een regenboog te zien en er storten miljoenen liters water naar beneden. Je staat er bijna bovenop, zo dicht kun je erbij komen. Het staat ondertussen ook op de werelderfgoedlijst van de UNESCO en dat is terrecht. Ze liggen bovendien in een regenwoud, wat ook nog hele leuke ontmoetingen met bv. neusberen, aapjes, prachtige gekleurde vogels en kaaimannen opleverde. Hartwig heeft een klein filmpje hierover gemaakt om een beetje een indruk te geven:

Tot rust komen

Na al onze belevenissen hadden we behoefte aan een weekje rust en daarom zijn we neergestreken in Buenos Aires. Zo kunnen we Pategonië plannen, waar we volgende week woensdag heen vliegen, maar ook Frans Polynesië. Hartwig heeft alweer zijn lijstjes geschreven en kan die weer heerlijk doorstrepen, als hij of ik iets gedaan heb :-).

We hebben wel gemerkt dat reizen ook werken is, organiseer je niets, komt er ook niets. Dat betekent dat we best wel wat tijd kwijt zijn met voorbereiden. Ik regel de meeste hotels, AirB&b’s en Hartwig de auto’s, bussen, vliegtuigen enz. Samen kijken we dan naar wat we graag willen zien en maken dan een planning. Soms moet je je plannen veranderen, we wilden bijvoorbeeld in Bolivia heel graag naar de enorme zoutvlaktes daar, maar door de politieke omstandigheden moesten we het land verlaten. We zijn nog wel naar een zoutvlakte geweest in Argentinië, maar die is veel kleiner en minder indrukwekkend. Aan de andere kant, we zien zoveel prachtige landschappen en steden, dan is het gewoon niet anders. Het is ook fijn om even ergens iets langer te zijn, je kunt dan de dagelijkse dingen doen zoals al je kleding wassen, we kunnen heerlijk zelf koken, uitslapen en een beetje in de dag leven. Meestal maken we een ondekkingstocht door de stad of gaan naar een mooi park, maar we doen rustig aan en genieten van onze rust. Bovendien is het erg leuk even een dikke week ergens anders te leven. Volgende week gaan we weer op pad!

Views: 43

Der Beitrag Argentinië – even pas op de plaats erschien zuerst auf Halbzeitpause.

Den dazugehörigen Reisebericht findet ihr hier: Französisch-Polynesien: Insel-Paradies mit Schwierigkeiten

Views: 41

Der Beitrag Französisch-Polynesien – Video erschien zuerst auf Halbzeitpause.

ein kleiner Zusammenschnitt aus Aufnahmen, die auf unserer Schweden-Camping-Tour entstanden sind. Wir haben ja unterwegs nicht nur den Defender getestet, sondern auch ein wenig unsere neue Drohne. Und erste Ergebnisse seht Ihr also hier – viel Spaß:

Musik: „Ambient-Pole“ (Marys-Soundgarden) – von Sascha Ende +++ „hey“ – von bensound +++ „Lazy-in-the-Sun“ (TOYINVENTION) – von Sascha Ende

Die Berichte zu unserer Reise findet Ihr hier (Teil 1) und hier (Teil 2) und eine Galerie mit den schönsten Fotos hier.

Views: 129

Der Beitrag Video „Defender-Camping in Schweden“ erschien zuerst auf Halbzeitpause.

Die Berichte zu unserer Reise findet Ihr hier (Teil 1) und hier (Teil 2) und eine Galerie mit den schönsten Fotos hier.

Views: 291

Der Beitrag Video „Roadtrip durch Korsika“ erschien zuerst auf Halbzeitpause.

Eigentlich sind für mich Film-Dreharbeiten keine ungewohnte Situation, schließlich verdiene ich mein Geld als Fernsehregisseur. Heute allerdings stehe ich vor der Kamera, das ist dann doch etwas ungewohnt. Aber okay, immerhin kann ich mich dabei am Kotflügel unseres Defenders festhalten. Aber wieso stehe ich hier eigentlich?

Im Laufe des letzten Jahres haben wir unseren Land Rover mit viel Nachdenken und Liebe zum Detail zum Reisemobil umgestaltet (siehe auch hier unseren Blog-Artikel dazu). Und diese Ausstattung haben wir dann auf mehreren Reisen ausgetestet und weiter verbessert. Und jetzt dürfen wir ganz aktuell unseren „Reise-Defender“ auch in einem Videobeitrag bei „4×4 Passion“ präsentieren, dem deutschsprachigen Youtube-Kanal zu den Themen Offroad, Overlanding und Outdoor.

Aus diesem Anlaß habe ich mich mit den beiden Filmemachern und Journalisten Karo und Karsten getroffen. Die beiden betreiben den Kanal sehr erfolgreich seit 2017 und haben bereits über 450 Videos veröffentlicht. Jede Woche gibt es dort neue Beiträge über Geländewagen, Expeditionsmobile, Offroadtraining, Reisemessen und alle Arten von Ausrüstungsteilen und Gadgets.

Im Laufe der Jahre haben sie mittlerweile schon eine enorme Anzahl der verschiedensten Allradfahrzeuge vorgestellt. Aber der neue Land Rover Defender fehlte noch in der Sammlung.

Also verabredeten wir uns kurzerhand an einem warmen Sommertag zu einem Dreh in dem kleinen holländischen Örtchen Kootwijkerbroek. Mit Karo war es gleichzeitig ein Wiedersehen nach Jahren, nachdem wir früher schon bei einigen Fernsehserien-Produktionen zusammengearbeitet hatten. So entstand dann der folgende Film, in dem ich unser Auto vorstelle und über die diversen Ein- und Umbauten und Ausrüstungsteile, aber auch über mittlerweile gesammelte Erfahrungen und Kritikpunkte berichte. Dazu wird das Ganze garniert mit ein paar Aufnahmen von unseren Reisen.

Und nach einer Weile fühlte es sich dann auch gar nicht mehr so ungewohnt vor der Kamera an… Aber seht selbst:

Und wenn Ihr Euch generell für das Thema Offroad interessiert, dann stöbert doch einfach mal direkt bei „4×4 Passion“ auf Youtube. Da findet Ihr viele interessante Anregungen und Informationen:

https://www.youtube.com/@4x4passion

Und hier geht es zu unserem Artikel über die Ausstattung unseres Defenders zum Reisemobil:

Views: 871

Der Beitrag Unser Defender wird Youtube-Star! erschien zuerst auf Halbzeitpause.

Die Berichte zu unserer Reise findet Ihr hier (Teil 1: „Ohne Plan und auf der falschen Seite – mit dem Auto nach Schottland“)

und hier (Teil 2:“Von Monstern und Mythen – unterwegs in Schottland und England“)

und eine Galerie mit den schönsten Fotos hier.

Views: 4164

Der Beitrag Video „Roadtrip nach England & Schottland“ erschien zuerst auf Halbzeitpause.

Impressionen vom Roadtrip in unserem Land Rover Defender – Camper durch Albanien im Sommer 2024:

Begleitet uns über holperige Pisten ins bergige Hinterland Albaniens und entlang der Küste zu atemberaubenden Stellplätzen in der freien Natur.

Die Berichte zu unserer Reise findet Ihr hier: Reisebericht Albanien Teil 1 und Reisebericht Albanien Teil 2 und hier eine Galerie mit den schönsten Fotos aus Albanien.

Und wer sich für unser Reisefahrzeug und seine Ausstattung interessiert, findet hier alle Details:

„Unser Reisemobil: vom Geländewagen zum Overland-Camper“.

Views: 457

Der Beitrag Video „Abenteuer Albanien“ erschien zuerst auf Halbzeitpause.