Vorig jaar in de zomervakantie hebben we besloten dat we na de volgende zomervakantie ook een jaar gaan reizen. Toen klonk het nog heel ver weg en nu is het ineens heel erg dichtbij. Ik heb er zin in, maar vindt het tegelijkertijd ook spannend. Het betekent tijdelijk loslaten, loslaten van je huis, van onze kat (krijg gelukkig een heel goed huisje bij Rianne), loslaten van familie, vrienden, maar ook het loslaten van mijn alles, de kinderen. Floris en Bastian wonen al een paar jaar op kamers, maar voor Fleur is het haar eerste jaar, dus ook heel spannend en ze heeft even geen ouderlijk huis om bij te komen. Gelukkig bezoeken de kinderen ons in Chili en gaan we daar een roadtrip maken naar de Atacamawoestijn, daar houd ik me, als ik ze teveel mis, maar aan vast.  

Beide hebben altijd hard gewerkt, zijn al ca. 27 jaar samen, maar we waren meestal maar 6 maanden per jaar samen. Nu gaan we een jaar met elkaar reizen. Gelukkig weten we dat we goed met elkaar kunnen reizen. We houden van dezelfde dingen, zijn actief en avontuurlijk. Maar 10 maanden, dat is lang…. of toch kort. We zullen het allemaal gaan beleven,  ik zal jullie over dit proces berichten. We hebben er in ieder geval alletwee ontzettend veel zin in en verheugen ons op de tijd samen.  

Reisvoorbereiding bij Hartwig en mij gaat totaal anders. Ik ben van de spontane, snelle beslissingen, terwijl Hartwig, langzaam en weloverwogen beslissingen neemt. Zo ook natuurlijk ter voorbereiding op deze reis. Er worden enorme lijsten geschreven door Hartwig, boeken gelezen, Internet afgespeurd, degelijk en grondig. Ik lees natuurlijk ook, kijk op Internet, maar ben veel sneller met iets leuk vinden en boeken. Vooral nu ik Airbnb gevonden heb, ben ik super enthousiast. We willen vooral hiervan gebruik maken, omdat we dan zelf kunnen koken en we meer onder de mensen zijn van het land. Ik ga op de site, zie iets leuks en wil boeken. Hartwig maakt eerst een selectie, kijkt hoe de ligging is, wat de faciliteiten zijn enz…, een lang proces voordat hij overgaat tot boeken. Hetzelfde geldt ook voor hotels, hostels, apartementen enz. Gelukkig vinden we altijd een middenweg en kunnen we er nu nog smakelijk om lachen.

Views: 40

Der Beitrag Onze droomreis erschien zuerst auf Halbzeitpause.

Maar de tweede dag begon ons natuuravontuur, we zijn naar Antilope eiland gereden, dit is een soort schiereiland in een enorm zoutmeer bij Salt Lake City. Er lopen ook bizons rond. We zijn een paar meter het park in en ja hoor daar grazen een paar in het hoge gras. Gelukkig zaten we in de auto en kon ik er heerlijk van genieten. Je kunt er meerdere dingen doen en wij gingen natuurlijk wandelen. Het was warm, maar echt prachtig. We liepen echt over de prairie, met mooie vergezichten en prachtige zonnenbloemenvelden.

Maar ja, ineens wees Hartwig naar voren, een bizon op ons pad. Hij stond lekker te grazen en ik was nog wel relaxed, zie foto! Maar opeens hoorde hij ons en staarde ons aan, echt geen fijn gevoel, het zijn echt enorme beesten. Ik schoot meteen in de stress en wilde teruglopen. Hartwig wilde nog snel een selfie maken met de bizon, maar laat nu op dat moment zijn accu van de kamera op zijn.. Ondertussen bleef de bizon starren, hij had ons duidelijk gezien. Ik was al weg en keek waar Hartwig bleef. Hij kwam toch maar achter me aan, balend dat hij geen selfie had kunnen maken met het enorme beest. We moesten hele omweg lopen om weer aan de andere kant van het beest door te kunnen gaan. Daarna was het nog spannend, want meestal zijn ze in een kudde/groep en we konden niet zien of deze bizon alleen was of met meer. Gelukkig was hij alleen. Ik vind zoiets echt zenuwslopend, ben dan echt geen held. Ik heb echt respect voor dat soort dieren, dat wordt nog wat in Glacier en Yellowstone met de beren, bizons enz.

Daarna moesten we nodig even ontspannen en zijn gaan drijven in het zoute meer, zwemmen gaat niet, want je wordt een soort naar boven geduwd. Een leuke ervaring. Het water is echt heel zout, toen we eruit kwamen hadden we een zoutlaagje op onze huid. We hadden de keuze tussen koud water voor niets of afspoelen met warm water voor een dollar. Wat zouden we hebben gekozen?

Vandaag naar Craters of the moon geweest, een bizar park, rond 2100 jaar geleden is hier een vulkaan uitgebroken. Nu is het een maanlandschap, zwart, dor en heel apart. Zit dit nu in een typisch amerikaans motel te schrijven. Onze auto staat geparkeerd voor de deur, de airco staat aan, een enorm kingsizebed en super ouderwets. Toch is het reizen hier ontzettend makkelijk, de mensen zijn aardig, de wegen leeg, kunt overal eten en de natuur is prachtig. Overmorgen zijn we dan in BEAR country, hopelijk kom ik geen beer tegen…….

Views: 53

Der Beitrag Bizon alarm! erschien zuerst auf Halbzeitpause.

In de natuurparken is alleen maar heel veel natuur en daar leven nu eenmaal ook beesten, ik was van te voren al ernstig bang voor de beren, maar daar kwamen nu de bizons en de elanden ook bij. Want in het eerste super kleine dorpje Mammoth, waar we de eerste 3 nachten woonden regeerde papa Eland. We werden al gewaarschuwd door een bord bij aankomst. Danger, ELK en een gevaarlijk blatende eland erop. Hartwig en ik vonden het eerst wel heel geestig en namen het eerlijk gezegd niet echt serieus. We zagen wel wat opvallende gekleurde rangers in het park bij de elanden staan, die mensen op afstand hielden, maar dachten dat dat zo hoorde bij de Amerikanen.

We hadden geen wc en douche in onze cabin, daarvoor moesten we een stukje lopen (net als op een camping). Het was rond middernacht, ik schrok wakker, vroeg tot 3 keer toe aan Hartwig of hij het ook hoorde, bij de derde keer was hij dan ook wakker. Deed het gordijn open en wie lag er direct voor ons terrasje, ja Papa Eland, keihard te blaten. Spontaan hoefde ik niet meer naar de wc. Hartwig heeft moedig een paar foto’s genomen van achter de deur, die zijn dan ook niet echt gelukt. Dit hele geblaat en gedoe met Papa Eland duurde zeker een uur.

De volgende dag liepen we rustig een rondje door het dorp, ineens consternatie, Papa Eland was in totale stress, zijn vrouwtjes graasden heel relaxed, maar hij moest iedereen bij elkaar houden, duizenden toeristen in de gaten houden en op de uitkijk staan voor concurrentie, hij was helemaal in de stress. Rende rond, boos naar iedereen, wij werden allemaal op afstand gehouden door meerdere rangers. De rangers vertelden dat hij het dorpje terroriseerde en dat zij hem constant in de gaten moesten houden. Er zijn ook van die toeristen die gewoon op hem af gaan lopen, dan krijgt hij een toestand en gaat op de toeristen af, er zijn al meerdere ongelukken mee gebeurd. Zijn vrouwtjes waren super relaxed, liepen overal rond, trokken zich weinig aan van alle stress die hij maakte, Hartwig voelde meteen een soort solidariteit met hem, vreemd eigenlijk. Ook de laatste dag dat we daar waren, waren er toestanden met papa Eland, verkeersopstoppingen, rangers in de stress, midden in het dorp lag alles stil:

Verder hebben we fantastische wandelingen gemaakt. Natuurlijk hard pratend en op de hoede voor de beren met onze berenspray, onderweg vele geisers zien springen, prachtige kleuren gezien bij de hot springs, zoals je altijd op foto’s ziet.

De laatste 2 nachten sliepen we in het wereldberoemde hotel Old Faithful Inn. Het bekenste hotel in Yellowstone, dit is in 1904 gebouwd en staat nog steeds. Het is helemaal van hout, ons kleine kamertje is ook heel oerig, natuurlijk zonder badkamer, de prijzen zijn er niet oerig en je moet zeker bijna een jaar van te voren boeken, maar het is iets heel aparts. Hier springen ook de meeste geizers, Old Faithful is er 1 van, hij springt elke 90 minuten en daar wordt in Amerika een hele show van gemaakt. Verder hadden we echt geluk op onze eerste dag zagen we ‚Grand‘ springen, echt een hele grote geizer, deze springt heel onregelmatig.
Gelukkig hebben we Yellowstone overleefd zonder een beer te zien, maar wel honderden bizons, elanden, een coyote en een bever. Ook heel bijzonder.

Morgen gaan we naar het volgende park Grand Teton, ook daar zijn beren…………zucht……..bizons…………..zucht en elanden……….zucht……..

Views: 54

Der Beitrag Eland-Alarm! – Yellowstone Nationalpark erschien zuerst auf Halbzeitpause.

Dus wij naar een goed restaurant, daar waar ze al als lijkjes boven de keuken hingen en we hebben Cuy besteld. Daar dronken we chicha bij (maisdrankje) en voelden ons al heel peruaans. Toen kwam de cavia, je kon zijn tandjes en zijn klauwtjes nog zien, zie foto en het smaakt een beetje naar kip, veel vlees zit er niet aan, het velletje is lekker knapperig gebakken en ook het lekkerste. We probeerden heel beschaafd het met vork en mes te eten, toen kwam onze redding. Een peruaan van de tafel naast ons, die ons had zien worstelen met de cavia vertelde ons dat we het met onze handen moesten eten, dat hoorde zo. Dus, wij dit doen en kregen 2 duimpjes omhoog van hem. Voor alle cavia liefhebbers, sorry, we zullen het hier niet meer eten. Maar we moesten het toch een keer proberen.

We verblijven nu 2 weken in Arequipa, een grote stad in het zuiden van Peru. We hebben deze stad gekozen om Spaans te leren omdat het niet te hoog ligt (op 2400 meter) en het leek ons wel een interessante stad, niet te groot zoals Lima en niet te hoog zoals Cucso. Het wordt ook wel de witte stad genoemd omdat de mensen hier van de spanjaarden afstammen en daarom witter zijn als de peruanen. Bovendien zijn heel veel gebouwen wit, dit komt door de stenen die ze gebruiken. We hebben les in de tuin van een klein taalinstituut, dat in handen is van een familie. We krijgen les van Malena, een pittige dame met een sterke eigen mening. We leren van haar veel over de gebruiken, denkbeelden en het dagelijkse leven in Peru. Nu is er ook nog eens heel veel onrust op politiek gebied, maar daar merken we in Arequipa gelukkig weinig van. Elke dag gaan we braaf naar school, maken ons huiswerk braaf en kunnen best al aardig wat lezen en verstaan. Spreken en horen is moeilijker, maar dat is altijd zo bij een taal. Ze werken nog wel erg met de grammatica-vertaal methode, dus worden we dood gegooid met onregelmatige en regelmatige werkwoorden. Een kleine nachtmerrie, dan denk je dat je iets weet en dan is er weer een uitzondering op de regel. Hartwig en ik willen dit weekend een uurtje gaan zitten en de belangrijkste werkwoorden en zinnen opschrijven zodat we ons een beetje verstaanbaar kunnen maken, met Engels kom je hier niet ver.

We hebben wel al hele grappige dingen beleefd en hebben in de apotheek sorochi pillen kunnen bestellen, onze was bij de wasserette laten wassen (een heel oud mannetje regelt het daar, hij heeft echt zo’n ontzettend lieve uitstraling) en we hebben een keer veels te veel tip gegeven, ook door een taalmisverstand. We hebben in ieder geval de ober helemaal gelukkig gemaakt. Ondertussen kennen we onze omgeving goed, we hebben een aantal goede koffiezaakje ontdekt, lekkere restaurantjes, al kook ik meestal zelf. We weten waar de supermarkt is en kennen meerdere wegen naar de stad. Wat ik vooral mis is het groen, de parken, het rustig wandelen. Dat is er hier niet bij, zodra je buiten komt is er lawaai. De auto’s hebben allemaal heftige verschillende toeters, de bussen sowieso en ze houden gewoon van herrie. Verder is er erg veel vervuiling van de oude auto’s en bussen en dat ruik je. Parken zijn er niet echt, logisch want het regent hier 2 tot 4 weken per jaar. Bovendien is het om 18.00 donker en loop je niet meer echt lekker op straat. We wonen echt in een veilige buurt, maar mijn avondloopjes kan ik hier niet maken. Om 6.00 ’s ochtends begint de herrie alweer met vuurwerk, er wordt weer een heilige maria feest gehouden en dan knallen ze er op los, de eerste keer dachten Hartwig en ik dat de vulkaan aan het uitbarsten was. Wie verwacht er nu op 6.00 al vuurwerk. De vulkaan misti is heel goed te zien vanuit ons terras en staat heel dicht op de stad. Bovendien is dit aardbeving gebied en hebben ze zo’n 3 aardbevingen per jaar. Vaak niet sterk, maar er zijn ook flinke bij. Je weet nooit wanneer ze gaan toeslaan. Tot nu toe, is het rustig en hebben we nog niets gevoeld.

Verder is er een heel groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn hier prachtige moderne winkelcentra, waar je geen verschil ziet met die bij ons, aan de andere kant heb je heel veel straatverkopers, mensen die bedelen. en hele kleine winkeltjes. In de voorsteden kun je echt niet wezen, daar zijn de hele arme wijken, waar geimproviseerde huisjes staan en waar heel veel armoede is. Een grote uitdaging is ook, hoe kom je over de straat. Het is echt super druk, er zijn geen verkeerslichten, er zijn wel zebrapaden, maar daar stopt niemand voor. Je moet niet gaan wachten, ze stoppen toch niet, dus gaan Hartwig en ik ‚zelfbewust‘ de straat over, situatie overzien, blikcontact opnemen (voor zover mogelijk) en gaan. Tot nu toe is het goed gegaan. Anders kom je er echt niet overheen.

Het weer is echt prachtig, elke dag tussen de 21 en 27 graden, in de ochtend altijd zon, af en toe bewolkt het in de middag. Zodra de zon ondergaat wordt het koel, rond de 10 tot 13 graden. en dat 10 maanden per jaar. In januari en februari is het hier zomer en regentijd. Maar veel regen valt er niet. Elke ochtend ontbijten we op ons terras en kijken naar de Misti vulkaan en andere hoge bergen van over de 6000 meter, die we vanaf ons terras kunnen zien. Dat is echt heerlijk, daar genieten we elke ochtend weer van. Ons apartement is prima, we hebben, buiten het terras, een kamer, slaapkamer, badkamer en keuken. Het is hier voor peruaanse begrippen heel erg rustig en dat is heel erg fijn. Het enige probleem wat ik heb is dat ik nog steeds niet goed kan slapen door de hoogte en dat wordt in Cusco (3600 meter) natuurlijk ook niet beter.

Aanstaande vrijdag gaan we naar Cusco en dan begint het echte reizen door Peru en Bolivia. We gaan met de nachtbus, er rijdt overdag geen bus, dus dat wordt ook weer spannend.

Views: 236

Der Beitrag Leven in een andere stad, ver van huis…. en Cavia eten, ja of nee…. erschien zuerst auf Halbzeitpause.

Met de taxi komen we aan bij een trap, volgens de taxichauffeur moeten we de trap op en daar is onze tweede Air B&B. De eerste uitdaging, de trap is enorm, we zijn op 3400 meter en hebben beide een zware rugzak en dagrugzak. We lopen hijgend en puffend naar boven, we merken nu echt de hoogte. Onze nieuwe kleine woning is geweldig, het is super klein, maar zo gezellig en als je bed ligt kijk je uit over de daken van Cuzco. We genieten weer, het is fantastisch. We zijn ’s ochtend om 7 uur al bij de Air B&B omdat we om half 7 aan kwamen, gelukkig konden we er direct in, super fijn, eerst even een uurtje relaxen en dan ontbijten. We lopen door de stad en vinden een leuk restaurantje voor het ontbijt. Beste ontbijt in hele lange tijd, met verse broodjes en allerlei hele smakelijke kleine hapjes. Echt verrukkelijk.

Cuzco is de Inca stad, het middelpunt van de Inca cultuur, die overigens maar 95 jaar duurde, tot de Spanjaarden met hun geweren de Inca’s hebben afgeslacht. Het is werkelijk onvoorstelbaar wat ze gebouwd hebben, met geen zwaar gereedschap, alleen mankracht en vakmanschap op architectonisch gebied. De katholieke kerken zijn op de inca fundamenten van paleizen en religieuze gebouwen gemaakt van de Inca’s omdat die bestand waren tegen aardbevingen. We bezoeken de Sacred Valley, de heilige vallei van de Inca‘. Het was en is nog steeds de belangrijkste centra van de landbouw. Hier zijn heel veel archelogische overblijfselen en dorpen gevonden van de Inca cultuur. We zijn verbaasd over het vakmanschap en de prachtige terrassen en gebouwen die ze hebben gemaakt. Hoe krijg je zulke grote stenen naar boven en hoe kunnen ze in elkaar passen zonder iets van cement. Bovendien staan ze al 500 jaar, terwijl het ook aardbevingsgebied is. Echt wonderbaarlijk. In Cuzco zelf bezoeken we ook nog overblijfselen van gebouwen. Cuzco is gebouwd in de vorm van een poema, een heilig dier voor de Inca’s. De Plaza de Armas (het centrale plein) is prachtig, helaas is in de stad zelf alles van de Inca’s verwoest door de Spanjaarden. Dus wat je ziet zijn vooral spaanse gebouwen en invloeden. Het is wel een hele gezellig stad, waar we ons na een paar dagen echt goed voelen. Wat we wel merken is dat al onze gidsen en peruanen zich als Inca afstammelingen voelen en niets van de Spaanse invloed willen weten. De laatste Incakoning is gestorven in een Spaanse gevangenis. Daarmee stierf het Incavolk uit. Lijkt me niet makkelijk om hier als Spaanse toerist te zijn, want ze zijn helemaal niet te spreken over de Spanjaarden. Ze nemen hun het heel erg kwalijk, dat ze een prachtig, heel begaafd volk hebben uitgeroeid en vermoord.

We gaan ons opmaken voor 4 dagen wandelen, de Inca Trail. Ruim een half jaar geleden geboekt en nu moet het gaan gebeuren. We hebben zin in de natuur, de uitdaging, maar hebben ook respect voor de hoogte en het weer. We zullen het gaan zien.

Views: 63

Der Beitrag Cuzco – Inca stad met uitzicht over de rode daken erschien zuerst auf Halbzeitpause.

We kijken beide omhoog, hoever moeten we nog, zouden we bij de volgende bocht dan eindelijk boven zijn. Langzaam lopen we door, tree voor tree, stap voor stap, het is dag 2 van de Inca trail en we moeten 1,2 kilometer omhoog. Dit betekent 5 tot 6 uur alleen maar omhoog lopen en dat op 4000 meter. Door langzaam en regelmatig te lopen raak je niet buitenadem en kun je, als je goed in ritme bent, dit urenlang volhouden. Dag 1 was geweldig en echt niet moeilijk, een klein heuveltje, aan het eind nog berg op, dat was het dan wel. We zijn 4 dagen onderweg naar Matchu Picchu, we lopen de beroemde Inca Trail en slapen in tenten, heel basis op matjes. Maar dag 2 is anders, eerst 1,2 kilometer in hoogte omhoog en dan nog 600 meter vrij steil via trappen naar beneden. Nog een keer omhoog kijken, we zien een aantal mensen van en ander groepje stilstaan, we zijn er bijna, roep ik blij en ja, nog een paar grote treden en we zijn op de top, geweldig.

Bij het ontbijt ’s ochtends vroegen we ons af als groep, wat als je nu niet meer kan. Waarop 1 van onze gidsen antwoord, er is geen plan B, je moet de berg over. Dag 3, regen, regen en nog eens regen. We staan op van onze natte matjes en kijken de mistige sombere dag in, misschien is het na het ontbijt droog, opper ik tegen Hartwig. Hij probeert ondertussen blauwe gaten te kijken in de grijze massa. Na het ontbijt, keiharde regen, maar ja, de volgende berg wacht, dus regenpak aan en gaan. Eerst weer 2 uur vrij steil omhoog lopen, daarna 6 uur naar beneden lopen, veelal over trappen en stenen. Gelukkig wordt het na de lunch droog en kunnen we gaan genieten van de mooie uitzichten. Als we eindelijk rond 17.45 aankomen bij onze laatste camping zijn we blij dat we er zijn. We blijken beide een klein blaartje te hebben bij onze grote teen, maar dat was het dan wel.

Sexy Baby Lamas

Dat zijn wij dus, de groep, onze Gids Francisco noemde ons zo, hij kon niet elke moeilijke naam onthouden en riep ons altijd met Sexy Baby Lamas, we hebben daar heel vaak enorm om moeten lachen. Onze groep bestond uit, 4 Engelsen, waarvan er 2 in Canada wonen, een man uit Australië, een vader en zoon uit Argentië en wij. Verschillende leeftijden, verschillende achtergronden, maar allemaal even leuk en vooral positief, geen gezeur, ondanks de verschillende niveau’s van fitheid, veel humor en iedereen vol goede moed. Zelfs op de dag na onze trail zijn we nog gaan lunchen met elkaar in Cusco.

Gids, porters en Jorge, The Chef

Francisco was onze gids, een ervaren gids, die ons de berg op en af praatte. Helemaal prima. De porters, die minstens 25 kilo berg op en berg af moesten dragen. Ze liepen op gewone schoenen, sandalen of goedkope gympen. Kleine dunne mannen, traag liepen ze de berg op met zoveel gewicht en daarna sprongen ze van steen tot steen de berg weer af. We hadden als groep heel veel respect voor deze bescheiden mannen, die daarnaast ook nog ons kamp elke keer weer moesten opzetten. Dan Jorge, de Chef-kok, in hele primitieve omstandigheden kon hij een fantastische maaltijd maken. Hij had tijdens het koken zijn kokspak aan, altijd spierwit met koksmuts. Zijn keuken was namelijk een klein stukje tent en hij moest niet alleen voor ons koken, maar ook voor de gidsen en alle porters. We vonden dat hij eruit zag als een Inca Koning, maar ook hij was weer een hele bescheiden man. Ook hij sleepte 25 kilo gewicht de bergen op en af. We moesten op de laatste dag zo vroeg op, omdat de porters de eerste trein naar Cusco moeten halen en die gaat om half 6. Ze moeten dan alles opgeruimd hebben en ingepakt en dan nog zeker een uur naar beneden lopen met al die spullen. Ze kunnen alleen die trein nemen, de rest van alle treinen is voor de toeristen, een hele merkwaardige zak. Vandaar dat wij 2 uur moeten wachten voor de gate van Matchu Picchu.

Baño

Even een klein stukje over het toilet, dit was echt een dieptepunt tijdens de wandeling. Van ver rook je de toilettenhuisjes al, we vroegen ons af of het bruin zand was op de vloer of toch iets anders. Mijn persoonlijke dieptepunt was een wc gat met 4 blikken muurtjes er omheen. 1 stuk blik was de deur, er zat een touwtje aan om vast te houden, anders vloog de deur weer open. Daar zit je dan, touwtje vasthouden, en dan ook nog de rest regelen is echt een opgave. Het rook er vreselijk, het gat zelf was bijna niet meer te zien en er was natuurlijk nergens water om je handen te wassen. Mannen hebben het dan toch iets makkelijker. Maar goed, ook dat hoorde bij de uitdaging.

Machu Picchu

Dag 4, de grote dag, om 3.00 ’s nachts worden we wakker gemaakt, we lopen met ons ontbijt naar beneden en staan vervolgens 2 uur lang voor een dicht hek. Als om half 6 het hek open gaat moeten we nog een uurtje lopen naar de beroemde Sungate om een eerste blik te werpen op deze prachtige Inca stad. Het regent iets, we hopen na alle inspanningen wel op droog weer. Dan moeten we weer omhoog, via de elevator, heel steil omhoog. Met handen en voeten kruipen we naar boven, nog even en we zijn er. Net op het moment dat we aankomen trek de mist op, is het opgehouden te regenen en hebben we een fantastische blik op Matchu Picchu. Pachamama, belangrijkste Inca God, is ons goed gezind. Niet alleen is er veel van de stad te zien, ook de plek waar het is gebouwd is ongelofelijk. Tussen de hoge bergen, midden in de Andes verscholen. Het heeft iets magisch en dat zagen de Inca’s 500 jaar geleden ook al. We moeten dan nog een uur naar de ingang lopen, en elke keer blijft het prachtig om te kijken. We krijgen nog een rondleiding van onze gids en genieten van de uurtjes die we daar mogen zijn. We zijn trots op onszelf, dat we dit toch maar even gedaan hebben.

Views: 73

Der Beitrag Inca Trail, there is no plan B! erschien zuerst auf Halbzeitpause.

Er is veel onrust in Zuid Amerika, deels door de verkiezingen, maar ook een groot deel door dat de bevolking de corruptie van de regeringen zat zijn. Peru is bijvoorbeeld een rijk land, met veel goud en zilver, maar wordt geregeerd door een braziliaans bedrijf, die de regering koopt. Ook de trein naar Machu Picchu is in handen van een chileens bedrijf. Daarmee gaat alle winst naar het buitenland en hebben ze er in Peru niet veel aan. Logisch dat er onrusten zijn. Zoals jullie hebben kunnen lezen in Hartwig’s blog zijn er in Bolivia echt heel veel problemen en daar zitten wij dus midden in. We weten bijvoorbeeld nog niet wanneer we Sucre kunnen verlaten. Er rijden nog steeds geen bussen en er zijn nog overal straatbarricades. Dus de taxi kan overdag niet naar het vliegveld rijden. We hebben sowieso een paar rustdagen ingepland in Sucre. Hartwig is flink verkouden en we hebben na alles wat we gedaan hebben even rust nodig. Hier hebben we Fransen ontmoet, die gisteren naar het vliegveld in Santa Cruz moesten en met een auto door 23 straatbarricades zich moesten praten, het is ze gelukt, maar toen ze op het vliegveld aankwamen moesten ze daar overnachten in een heel eenvoudig hotelletje voor heel veel geld. Er zaten natuurlijk heel veel toeristen vast en daar maken ze natuurlijk gebruik van. Wij hebben ook meer geld betaald voor de taxi in La Paz om ons naar het vliegveld te brengen. Je hebt geen keuze, dus doe je dat.

Sucre is een fantastische stad en lijkt helemaal niet op de andere steden. Het is goed onderhouden, mooie parken en vooral belangrijk, hele leuke kleine cafeetjes met goede koffie voor mij :). maar ja, nu na een paar dagen, stellen we onszelf de vraag, hoe komen we hier weg. Er rijden geen bussen, overal in het land zijn roadblocks, bijna elke straat in de stad hier is geblokkeerd. Wij kunnen er gewoon overheen, doorheen, onderdoor, maar ja auto’s en vooral taxi’s niet. We zijn 1 dag bezig geweest met plannen hoe we Sucre kunnen verlaten, we hebben meerdere reisbureau’s, mensen hier gevraagd. Het is allemaal niet makkelijk en helemaal niet goedkoop. Iedereen wil namelijk Bolivia uit, omdat je hier niet meer kunt reizen. Het is niet gevaarlijk, maar je bent opgesloten in een stad of dorp. Uiteindelijk hebben we een lieve behulpzame jongen gevonden in een reisbureau, die ons geholpen heeft. Het plan ziet er als volgt uit:

1. Met de taxi voor 6.00 ’s ochtends naar het vliegveld (dan zijn er hopelijk geen blokkades opgebouwd)
2. Vliegen naar Tarija, deze plaats ligt het dichtste bij de Argentijnse grens
3. Naar het centrum lopen (proberen) en daar vanaf ’s avonds 7 uur een taxi te krijgen naar een grensplaats (2 tot 3 uur in de taxi)
4. Overnachten in grensplaats (nog steeds Bolivia) omdat de grens alleen van ’s ochtends 6.00 tot ’s middags 12.00 open is
5. De volgende ochtend vroeg, taxi nemen naar de grens met Argentinie
6. Grens oversteken, naar het volgende dorp lopen (busstation)
7. Bus naar Salta nemen
8. Heel blij in Salta aankomen!!!!

Dit is de goedkope variant, er was ook een hele dure, met vluchten overal heen, overnachtingen enz. We hebben voor deze variant gekozen omdat dit een hele realistische mogelijkheid is. We zullen het zien. Het blijft spannend. We willen nu graag weg hier omdat je niet vrij kunt reizen. We verheugen ons op Argentinie. Het is een enorm probleem voor de toeristenindustrie hier, iedereen zit vast in de plaats waar hij is en we horen van bijna iedereen dat ze weg willen uit Bolivia, omdat je hier nu niet meer normaal kunt reizen. Erg jammer voor het land. Het volgende bericht schrijven we hopelijk uit Salta!

Views: 38

Der Beitrag Tegenstellingen en hoe komen we uit Sucre weg! erschien zuerst auf Halbzeitpause.

„Ahhh vos (argentijns voor jij) eres un amigo de Heinz?“ Zo werd Hartwig heel vrolijk door Miguel begroet, hij sprak geen woord Engels en brabbelde vrolijk in rap Spaans tegen ons aan. Wij glimlachten en probeerden hem te verstaan. Een beetje lukte dat ook en hij begeleide ons naar onze kamer. Een prachtige grote kamer in rood, met een enorme witte bank en een gigantisch bed. Hij zorgde ook voor het avondeten en voor het ontbijt. We waren de enige gasten. Het was eigenlijk een hele leuke hospedaje, maar er zijn niet echt veel dingen te doen in Amaicha de Valle. Binnen een dag hadden we de waterval (in kloof, wel mooi, maar je kon er niet echt bijkomen, want dan moest je tot je middel toe in het water), het museum (Patchamama), moeder aarde, prachtig gemaakt, maar ook binnen een uurtje bekeken en een kunstwerk van Ludwig Schumacher (2 minuten) en een kleine wandeling door het dorp (klein uurtje) echt wel bekeken. In het dorp waren de meeste restaurantjes dicht, gelukkig kookte Miguel met passie voor ons. De eerste avond waagden we ons aan iets lokals, ik had een soort humus van mais met kaas erin en Hartwig had iets met vlees met botjes. Was te eten, we hadden honger, de volgende avond gingen we aan de pasta en patat. Alles echt met smaak gemaakt.

Na 2 dagen reden we door een prachtige vallei naar Termas de Rio Hondo. De volgende bestemming. Ik had wat last van mijn maag en toen we het stadje binnenreden werd het niet beter. We zagen in de auto dat het 40 graden buiten was, het stadje zag er niet echt aantrekkelijk uit en toen we bij onze volgende bestemming aankwamen, was mijn stemming op een dieptepunt gezakt. Het was een huisje, wat uitkeek op een weg. Ik had gedacht dat we aan een meer zouden staan, maar nee, er was een meer in de buurt, maar ons huisje stond op een stukje grond aan een weg. Hartwig, vrolijk als altijd, animeerde om mee te gaan wandelen. Daar liepen we dan, langs een weg in 42 graden, met gestressde darmen, mijn stemming was nu onder het dieptepunt aangekomen. We gaan nu terug naar Salta, bromde ik. Uiteindelijk besloten we hier 2 nachten te blijven en het beste ervan te maken. Er was een natuurpark in de buurt, daar zijn we de volgende dag naartoe gelopen, echt prachtig, we hebben 2 grote leguanen gezien en prachtige vogels. Dat en dat mijn darmen weer een beetje in orde waren, maakte mijn dag weer goed. We deden die avond nog een poging om het stadje te bekijken, ik geloof dat Hartwig 1 foto heeft gemaakt, dat zegt dan ook alles over het stadje.

De volgende dag zijn we naar een prachtige waterval gelopen, dat was niet zo bijzonder, maar wat het heel speciaal maakte was dat we werden begeleid door honderden vlinders, de meeste felgel. Het was echt prachtig, we hadden beide nog nooit zoveel vlinders gezien, het was een soort sprookje waarin we liepen. Bovendien waren we helemaal alleen, we hebben niemand gezien tijdens onze wandeling. Hartwig en zijn navigatie-app „MapsMe“ is voor mij altijd wel een uitdaging, meestal belanden we op een berghang, met geen weg meer of op een bergpad, wat op niets uitloopt. Dat betekent dan altijd kruip en sluip door, want terug gaan is geen optie. Ook dit keer was er niet echt een pad, we moesten wel 10 keer over stenen dwars over het riviertje, maar het was er zo prachtig, dat ik er enorm van kon genieten.

Overnachten

Op een reis zoals wij nu maken, kom je in de meest uiteenlopende hostels, Air B&B, tenten, Bed & Breakfast, Hospedajes, enz. Ons dieptepunt tot nu toe hebben jullie al gelezen, dat was ons laatste hostel in Bolivia. Deze week bijvoorbeeld hebben we in een kleine lodge, bij Miquel geslapen, in een soort vakantiehuisje, in een kunstenaarswoning, met overal schilderijen en ’s avonds organiseerde de eigenaar/kunstenaar muziekuitvoeringen en nu slapen we in een 100 jaar oud Casa Colonial, echt prachtig bij Veronica, die 2 kamers verhuurd. Wij zijn vandaag de enige gasten. We hebben hier heel veel ruimte, een soort keuken, woonkamer en slaapkamer, en dat allemaal voor nog geen 20 euro met ontbijt. Dit maakt het allemaal heel afwisselend. Wel is het zo dat niemand hier Engels spreekt, ze praten allemaal heel snel Spaans (logisch) maar Engels, echt niet. Dus Hartwig en ik stotteren wat af in het Spaans. Het lukt ons aardig, maar echt een conversatie dat lukt nog niet, de meeste dingen wat ze zeggen snappen we over het algemeen wel. Dus onze cursus Spaans heeft toch nog iets geholpen.

Overmorgen komen vrienden van ons uit Nederland we gaan samen 2 weken reisen door het noorden van Argentinië. Heel gezellig, na bijna 9 weken met zijn tweetjes is dat weer eens wat anders. We hebben wel al heel veel leuke mensen ontmoet. Morgen gaan we bv. koffie drinken met Ria (komt uit Australië), haar hebben we ontmoet op het vliegveld naar Sukre. Zij is nu ook toevallig in Salta en door WhatsApp is het heel makkelijk contact te houden.

Views: 43

Der Beitrag Argentijns Intermezzo erschien zuerst auf Halbzeitpause.

We zitten heerlijk op ons balkonnetje en kijken uit op de achterkant van heel veel stadswoningen. Buenos Aires, een stad met 21 miljoen inwoners, veel meer dan Nederland in totaal heeft. Het stadsdeel Palermo waar wij zitten is prachtig, doet een beetje europees aan, grote parken, mooie lanen, overal leuke eettentjes en zelfs heerlijke groentewinkeltjes. Wat ons opvalt als je zo rondwandelt hier, is dat iedereen bezig is met sporten, gezond eten en de hondenuitlaat service. We zien heel veel mensen lopen met 4 tot 10 honden om die uit te laten. Dat doe je hier dus niet zelf, dat laat je doen. Het is echt opvallend hoeveel we er hier zien lopen. Ook is iedereen aan het joggen en het park is vol met personal trainers met groepjes mensen die allerlei sportoefeningen aan het doen zijn. We zagen zelfs een hele groep dames zumbales krijgen in het park. Zag er wel heel vrolijk uit. Een schaduwkant van een grote stad is ook dat je zeker niet overal veilig bent. We kunnen in 3 tot 4 wijken komen, de rest is voor ons taboe. Daar kun je alleen met de taxi doorheen, maar moet je zeker niet doorheen gaan lopen, te gevaarlijk. We zijn hiervoor al door verschillende Argentijnen gewaarschuwd, dit niet te doen. Er is hier ook een extreem verschil tussen arm en rijk. Door de enorme inflatie en de werkeloosheid leeft zeker 1/3 van de mensen onder de armoedegrens. In de stad is dat vaak nog veel erger.

We zijn nu 4 dagen hier na ons avontuur in het noorden van Argentinië, samen met Richard en Paula. Salta en omgeving is nog niet zo ontdekt door de toeristen, maar is prachtig. Geweldige gekleurde bergen, prachtige en bizarre landschappen, eenzaamheid, zoutvlaktes, kleine dorpjes, waar ze nog net zo leven als 100 jaar geleden. We hebben genoten van de natuur, de verscheidenheid, het was heerlijk een uitstapje te maken in het noorden. Het was ook heel leuk dit met zijn vieren te doen, gelukkig is dit super goed verlopen.

Iguazu

Samen met Richard en Paula zijn we nog naar Iguazu gevlogen. Op de grens van Brazilië en Argentinië liggen de mooiste en meest spektaculaire watervallen ter wereld. In totaal storten er meer dan 270 watervallen met veel geraas naar benenden. Dit over een lengte van 2, 7 kilometer.We hebben beide kanten van de waterval bezocht. In Brazilië zie je meer een overzicht van de vele watervallen en aan de andere kant in Argentinië zit je er midden in. De Iguazu watervallen zijn de grootste verzameling watervallen te wereld en doordat je ze via verschillende wandelingen vanuit verschillende hoeken kan zien is het echt heel spectaculair. Ik ben ook bij de Niagara watervallen geweest, samen met Floris, maar dit overtreft echt alles. Vooral de Devil’s Throat is echt indrukwekkend. Hij is 82 meter hoog, er is altijd een regenboog te zien en er storten miljoenen liters water naar beneden. Je staat er bijna bovenop, zo dicht kun je erbij komen. Het staat ondertussen ook op de werelderfgoedlijst van de UNESCO en dat is terrecht. Ze liggen bovendien in een regenwoud, wat ook nog hele leuke ontmoetingen met bv. neusberen, aapjes, prachtige gekleurde vogels en kaaimannen opleverde. Hartwig heeft een klein filmpje hierover gemaakt om een beetje een indruk te geven:

Tot rust komen

Na al onze belevenissen hadden we behoefte aan een weekje rust en daarom zijn we neergestreken in Buenos Aires. Zo kunnen we Pategonië plannen, waar we volgende week woensdag heen vliegen, maar ook Frans Polynesië. Hartwig heeft alweer zijn lijstjes geschreven en kan die weer heerlijk doorstrepen, als hij of ik iets gedaan heb :-).

We hebben wel gemerkt dat reizen ook werken is, organiseer je niets, komt er ook niets. Dat betekent dat we best wel wat tijd kwijt zijn met voorbereiden. Ik regel de meeste hotels, AirB&b’s en Hartwig de auto’s, bussen, vliegtuigen enz. Samen kijken we dan naar wat we graag willen zien en maken dan een planning. Soms moet je je plannen veranderen, we wilden bijvoorbeeld in Bolivia heel graag naar de enorme zoutvlaktes daar, maar door de politieke omstandigheden moesten we het land verlaten. We zijn nog wel naar een zoutvlakte geweest in Argentinië, maar die is veel kleiner en minder indrukwekkend. Aan de andere kant, we zien zoveel prachtige landschappen en steden, dan is het gewoon niet anders. Het is ook fijn om even ergens iets langer te zijn, je kunt dan de dagelijkse dingen doen zoals al je kleding wassen, we kunnen heerlijk zelf koken, uitslapen en een beetje in de dag leven. Meestal maken we een ondekkingstocht door de stad of gaan naar een mooi park, maar we doen rustig aan en genieten van onze rust. Bovendien is het erg leuk even een dikke week ergens anders te leven. Volgende week gaan we weer op pad!

Views: 43

Der Beitrag Argentinië – even pas op de plaats erschien zuerst auf Halbzeitpause.

Piepend, krakend, sissend, af en toe een enorme knal alsof er vuurwerk afgeschoten wordt, grote brokken ijs vallen in het water. We zijn bij de Perito Morenogletsjer, de gletsjer is een van de 48 die worden gevoed door het Zuid Patagonische IJsveld. Wat zo bijzonder is, is de ligging van deze enorme reus. De gletsjer eindigt in een ford tegenover een stuk land. Het ijs is 60 meter dik en 5 kilometer breed. Per dag schuift de ijsmassa 1 tot 2 meter verder. Je kunt dit horen en zien, er breken stukken ijs af en vallen donderend in het water. Het is een hele bijzondere gletsjer omdat deze nog steeds groeit en zich nog niet terugtrekt. Regelmatig bereikt de ijsmassa het vaste land, daardoor stijgt het meer ernaast soms wel 30 meter, maar dan onder druk van al het water, breekt de ijsdam met veel kabaal. We hadden nog nooit een gletsjer in zijn volle glorie zo gezien. Via trappen en uitkijkpunten kon je heel dicht bij de gletsjer komen, je kon hem echt goed horen. Later zijn we er ook nog dicht met een boot langs gevaren. Echt indrukwekkend. Nog helemaal vol van dit natuurspectakel liepen we terug naar de auto. Op de auto naast ons zat een prachtige roofvogel te poseren en achter de auto stond een vos. Fantastisch, weer twee kadootjes erbij.

Wat voor dag is het eigenlijk vandaag, beide denken we na, is het donderdag of vrijdag? Onze mobieltjes worden erbij gehaald, oh het is vrijdag. Tijdens zo’n lange reis verlies je een beetje het gevoel van datum, tijd en dagen. We vinden beide dat de dagen alweer heel snel gaan, net als thuis, raast de tijd voorbij. Af en toe kijken we terug en zien alle mooie dingen die we gedaan hebben. Begonnen 3,5 maand geleden in Amerika, daarna Peru. Het lijkt allemaal alweer zolang geleden. We genieten elke dag en zijn benieuwd wat de dag ons weer brengt.

Ik merk bij mezelf dat ik aan het veranderen ben. Toen we weg gingen had ik wat last van angstaanvallen, vooral bij het autorijden en wandelen op moeilijke stukken. Erg vervelend. Ik liet me er niet door afremmen, dus ik reed ook in de auto in Amerika, we wandelden heel veel in ‚Hello Bear‘ land, maar ik voelde me vaak angstig en niet vrij. Dat had duidelijk te maken met stress.

Nu ben ik daarvan bevrijd, ik rijd op de gravelwegen, cross door de bergen. Hartwig houdt niet van in de bergen rijden, ik wel, geef mij maar haarspeldbochten. Heerlijk. Het is zo fijn om weer angstvrij te rijden. Ook tijdens het wandelen is de angst verdwenen. We hebben hier in Pategonië heel veel gewandeld, te vergelijken met de Alpen. Smalle paadjes, afgronden, steile bergen. Ik heb alleen maar genoten van de prachtige natuur, de uitzichten en natuurlijk het wandelen. Ik ben echt blij, dat het angstige gevoel weg is. Alleen mijn vliegangst blijft, ben altijd blij al we weer heelhuids landen.

Ik ben super relaxed aan het worden en ben nu bezig met het project ‚Geduld‘. Dat is echt niet mijn sterkste eigenschap. Hartwig heeft het altijd over het boze ‚W‘ woord bij mij, „wachten“ of „warten“. Met mijn kinderen en de leerlingen heb ik het wel, maar in het dagelijks leven is het echt een opgave. Ben nu al 10 dagen ‚geduldig‘, een paar voorbeelden: er staan bij een heel klein tankstation in El Chalten 9 auto’s te wachten op benzine, normaal had ik Hartwig gek gemaakt en ervoor gezorgd dat we later terug zouden komen, nu, geduldige Hetty, zit ik het uit, kijk uit het raam en geniet van de natuur. Of Hartwig en fotograferen, hij kan prachtige foto’s maken, zonder twijfel, maar wie heeft er medelijden met mij, ik moet altijd wachten… Nu, kijk ik om me heen, ga even zitten en geniet van mijn omgeving. Zo kan ik nog veel meer voorbeelden geven. We komen hier echt ontzettend tot rust en dat doet ons beide goed.

We zijn al bijna aan het eind van onze reis door Patagonië, het is prachtig, wild, anders. We hebben genoten van de natuur, de gletsjers en de wijde vergezichten. Kleine waarschuwing voor wie naar Patagonië zou willen gaan: regenkleding, het regent ontzettend veel, windjas, er staat heel veel wind, je loopt eigenlijk permanent in de herfststorm. Het is vreselijk duur, vooral het Chileense gedeelte waar o.a. Torres del Paine ligt. Half uurtje met een boot in het park, 104 Euro, is echt geen grap. In een tent in het park slapen ca. 100 tot 140 Euro. In het Argentijnse gedeelte, waar El Chalten ligt is het goedkoper. Goede koffie is zeldzaam, het heeft meestal een heel aparte grondachtige smaak, we noemen het dan ook „Pachamama koffie“ (Pachamama is in het natuurgeloof hier moeder Aarde). We beginnen er nu wel aan te wennen. Bijna niemand praat Engels, dus je moet eigenlijk een paar woordjes Spaans kunnen. Jammergenoeg is ons Spaans nog te slecht voor een lange conversatie, zodat je weinig contact met de mensen hierkrijgt.

Nu verheugen we ons op de feestdagen, maar vooral op het bezoek van onze kinderen, die we stiekem toch wel heel erg missen.

Views: 32

Der Beitrag Bruisend eind in Patagonië erschien zuerst auf Halbzeitpause.